BATI GÖÇÜMÜZ VE YARINA BAKIŞ

 

sunuş

Yarım yüzyıl önce Batı Avrupa ülkelerine çağrılan insanımıza uzun süre biyolojik iş makinaları olarak bakıldı; onların da birer "sosyal varlık" oldukları farkedildiğinde ise bu gerçeği bütünüyle kabullenmek yerine ötekileleme yoluna gidildi ve "Misafir İşçi" kavramıyla sınıflandırıldılar. Rresmî tavır, ana kitleden bu insanları kendisinin dışında ama onun değer yargılarını sureten de olsa kabul eden bir paralel toplum olarak algılamasını, yaşama biçimlerine tahammül göstermesini bekledi. Ne zaman ki bu yaşam biçiminin "getto" sınırlarını zorladığı ve taşmağa başlayarak sosyal barışı tehlikeye düşürmekte olduğu görüldü, derhal "geri dönüşü teşvik yasaları" devreye sokularak maddî özendirme yoluyla özellikle Türk nüfusunun azaltılması yoluna gidildi. Ne var ki Türkiye'nin 70'li yıllarda bir türlü sosyal ve ekonomik istikrara kavuşamaması, özellikle kırsal kesime geri dönen ailelerin yurtdışında yetişen genç bireylerinin uyum sağlayamaması zamanla bu insanları "yeniden geri dönüşe" zorladı. Türkiye'den yapılan evlilikler ve doğumlar sonucu bugün sadece Almanya'da 2 milyonu aşan nüfusumuzun demografik yapısı ilerisi için pek de ümitvar olabilmemize imkân tanımıyor; artık sadece Alman ırkçılarının değil, iktidar partilerinin ve federal yönetimlerin bile zaman zaman yüksek sesle yabancı /aslında Türk/ aleyhtarlığı yaptıkları bir dönemde bulunuyoruz.

Toplumumuzun milletlerarası sözleşmelerden doğan haklarından ve çağın insan anlayışının sağladığı imkânlardan yeterince yararlanabilmesi için gerekli yapısal oluşumun oldukça uzağındayız. Artık kendimizi "çağırdınız, geldik" mantığıyla savunmak ve oyalamak yerine, konumumuzu iyi tanımlamak ve içinde yaşadığımız toplumlarda belireın etnik sınıfçı yaklaşımlara bütüncü bir tavırla karşı koymak zorundayız.

Bu çalışma, Batı Göçü'müze topluca bakmak ve toplumca yeni bir tavır ortaya koyabilmemize katkıda bulunmak amacıyla kaleme alınmıştır.

                                                                                       Hasan Kayıhan Kayhan

 

kavramlar

Bu çalışmada kullanılan kavramların, metin içinde ayrıca vurgulanmamaları durumunda aşağıda belirtilen çerçeveleriyle anlaşılmaları beklenir.

Türk Nüfusu: Anılan ülke, bölge ya da coğrafyada yaşayan ortak özellikleri, Türkiye’den göç etmiş Türk uyruklu insanlar; bir başka ülke tabiatına geçmiş Türk kökenli eski Türk yurttaşları.
1.Kuşak: Türk nüfusunun Türkiye’de doğmuş ve kişisel kararlarıyla yetişkin işgücü olarak yurtdışına gelmiş kesimi.
2. Kuşak: Yurt dışında doğmuş ya da 1. kuşak tarafından aile birleşimi çerçevesinde çocuk yaşta yurtdışına getirilmiş olanlar.
Aile birleşimi: Eşlerden birinin bulunduğu yurtdışına aile bireylerinin göç ederek yerleşmeleri olgusu.
Kültür: Bir milletin karakte-ristik duyuş, düşünüş, inanç ve yaşayış kalıplarının bütünü.
Kültür şoku: Bireylerin bir başka kültür çemberinde kendi kültür normlarının geçersizliği karşısında içine düştükleri buhran.
Kültür yabancılaşması: Uzun süre kendi kültürel değerlerini yaşayamama sonucu bunların aşınması ve yerlerini başka kültürel değerlerin alması.
Kültürel boşluk: Bir birey ya da topluluğun ne atalarının ne de içinde yaşadığı toplumun kültür normlarını edinememesi nedeniyle oluşturduğu anamik yapı.
İki dillilik: Kişilerin günlük hayatta iki ayrı dille anlatma ve anlama durumunda kalmaları.
Dil kayması: İki dilli bir ortamda yetişenlerin her iki dili de yeterince iyi öğrenememesi durumunda rkına va varmadan aynı cümle içinde her iki dilden kelimeleri kullanma olgusu.
Çifte Vatandaşlık: İki ayrı ülkenin vatandaşlığına sahip olma durumu. (Almanya’da 2000 yılından önce Alman vatandaşlığına geçmek için T.C. Vatandaşlığı’nı ilkin terkedip sonra yeniden alanların Yeni Yabancılar Yasası’nın boşluğundan yararlanmak suretiyle kazandıkları statü.)
Sığınma / İltica (azül): Kendi ülkesinde can güvenliği olmadığını gerekçe göstererek bir başka devletin himayesini isteme.
Ekonomik amaçlı sığınma: Kendi ülkesinde can güvenliğine yönelik herhangi bir tehlike söz konusu olmadığı halde varmış gibi göstererek bir başka ülkenin himayesini isteme.
Potansiyel kriminel: Suç işlemeye meyilli bireysel ya da örgütlü yapı.

 

 

hatırlayış

31 Ekim 1961 tarihli Türkiye - Federal Almanya İşgücü Anlaşması’nın üzerinden yakında “Yarım Yüzyıl” geçmiş olacak. Türk insanının Almanya macerası aslında bu tarihten çok daha gerilere uzanmaktadır. Otto von Bismarck’ın Rusya’nın etki alanının genişemesinden duyduğu endişe, Osmanlı ve Alman imparatorlukları arasındaki ilişkilerin 1880 yılından itibaren sistematik biçimde gelişmesine temel oluşturdu. İstanbul’u politik ve ekonomik alanda bütünüyle kendisine bağlamayı düşünen Berlin, bu hedefine ulaşmak için Bağdat ve Anadolu demiryollarının yapımını da üstlenince Almanya’dan Osmanlı İmparatorluğu’na ham madde karşılığı mamul madde girişleri arttı. II. Abdülhamit döneminde çok sayıda Türk genci askeri ve teknik eğitim almak üzere Almanya’ya gönderildi. Balkan Savaşı’ndaki yenilgi üzerine yenileştirilmesine girişilen Osmanlı Ordusu’nda çok sayıda Alman kurmay subayına görev verilmesi, haliyle Alman silah sistemlerinin edinimine de yolaçtı.

Her iki imparatorluğun I. Dünya Savaşı’ndaki “silah arkadaşlığı” kaybedilen savaş nedeniyle özellikle Almanlar tarafından tez unutuldu; imparatorluktan cumhuriyete geçiş sürecini farklı şart ve biçimlerde gerçekleştiren her iki ülke arasında kopan ilişki, Türkiye Cumhuriyeti’nin Lozan Antlaşması’yla (24 Temmuz 1923) tam bağımsızlığına kavuşmasından sonra 3 Mart 1924 tarihinde imzalanan Türk-Alman Dostluk Anlaşması’yla yeniden kuruldu.

ÖNCE ONLAR GELDİLER

Almanya’da gelişen ırkçı politik akımların 1933 yılında NSPD’nin önderliğinde iktidara gelmesiyle birlikte baskıdan bunalan Alman aydınlarına, Atatürk ürkiye’sinin kucak açması, hükümetler arasında değilse de iki ülke aydınları arasında daha farklı boyutlarda yeni bir ilişkiler ağının oluşmasına neden oldu. Aralarında Berlin eski belediye başkanı Ernst Reuter, ünlü müzisyen Paul Hindemith, dilbilimci George Rohde gibi birçok bilim adamının yanısıra, kendilerine sadece sığınma hakkı değil, bozkırın ortasında kurulan yeni Türk başkentinin mimarları olma onuru da verilen Martin Wagner, Bruno Taut, Hans Poelzig, Martin Elsässer, Paul Bonatz ve 1939 yılında yeni parlamento binasını inşaa etmekle görevlendirilen Clemens Holzmeister gibi pek çok Alman aydını II. Dünya Savaşı sonuna kadar Türkiye’de kaldılar. Bir kısmı Türkiye’yi yeni vatanları sayıp ömürlerinin sonuna kadar orada yaşadılar ve orada toprağa verildiler.

 

DOST DERKEN

Ne var ki, gerek imparatorluk gerekse cumhuriyet döneminde iki ülke arasında görülen bu sıcak ilişki, Türkiye ve Türkler açısından her zaman sağlıklı olmadı. Osmanlı İttihat ve Terakki Partisi hükümetinin son sadrazamı Talat Paşa’yı Berlin’de vurarak öldüren Ermeni teröristi Telerian’ın mahkemesi sırasında dünya hukuk tarihinin en kara sahneleri yaşandı; sadece Ermeni tezlerini savunan tanıklar dinlenerek Türk milleti, Ermenilere katliam uygulamakla suçlandı. Ermeni suçlamalarının asılsızlığını bilen ve o dönemin görgü tanığı olan General von Schellenberg gibi kişiler, mahkemeye ifade vermek üzere şahsen başvurdukları halde kendilerine söz verilmedi ve bir kaatil beraat ettirildi.

Sovyetler Birliği’ni arkasına alan Almanya Halk Cumhuriyeti’nin kendisi için yarattığı tehlikeyi önleyebilmek için NATO’nun en büyük destekçisi olan Federal Almanya Cumhuriyeti, NATO’nun güney kanadını oluşturan Türkiye’yle de yakın ilişki içine girdi.

 

 

BERLİN DUVARI

Berlin Duvarı’nın örülmesi, giderek güçlenen sanayisinin ihtiyaç duyduğu işçi açığını doğudan göç alarak kapatmasını engelleyince ilkin İtalya, Yunanistan ve İspanya gibi ülkelerden “Misafir İşçi” almaya başlayan Federal Almanya, 1961’de Türk işgücünü çekmeye başladı. Birkaç yıl çalışarak küçük bir işletme kurmak ya da bir ev, arsa, birkaç dönüm tarla ve belki bir traktör almak umuduyla Almanya’ya gelmek isteyenlerin sayısı, bu ilkenin işçi talebi arttıkça artmaya devam etti. Türkiye’nin her on yılda bir karşılaştığı askeri darbeler ve bir türlü içinden çıkamadığı ekonomik istikrarsızlıklar, insanların dönüş yollarını kapadı. 1980’li yıllarda aile birleşimi yoluyla kalıcı göç dönemine girildi.

PETROL KRİZİ

1973 yılında yaşanan petrol krizi Alman endüstrisindeki hızlı yükselişi frenleyince, işgücü fazlası oluştu. Bunun üzerine yeni işgücü alımına son verildi. O günlerde Federal Almanya’da yaşayanTürk nüfusu 910 500 idi. İşgücü sınırlamasının bir hedefi de, göçmen işçilerin ülkelerine geri dönüşünü sağlamaktı; ancak mevcut Türk işçilerinin geri dönüşü bir yana 1966/1967 yıllarında gerçekleştirilen geri dönüşü teşvik uygulamasıyla Türkiye’ye dönmüş olan eski Konuk İşçiler de ülkelerindeki büyük krizler nedeniyle tekrar Federal Almanya’ya gelmeye başladılar. Türkiye’de yaşanan ekonomik krizler giderek artmaya başlayınca, geri dönüş planları yapan Türk işçilerinin birikimleri düşledikleri yatırımları karşılayabilecek düzeye bir türlü ulaşamadı. Bunun üzerine daha uzun süreler Almanya’da kalmaları kaçınılmaz hale geldi ve aile birleşimi yoluyla eş ve çocuklarını getirmeye başladılar.

VİZELER DÖNEMİ

Avrupa İnsan Hakları Konvensiyonu’nun 8. maddesi aile birleşiminin engellenmesini önlediği için, hızla artan göçün önüne geçmeyi ailelerinin yanına gelecek çocuklarda 18 yaş sınırını 30 Kasım 1980’den itibaren 16’ya indirmekle çözmeyi düşünen Federal Almanya’ya çok kısa bir süre içinde yoğun bir Türk göçü başladı ve bu ülkedeki Türk nüfusu 1,5 milyona ulaştı. 28 Kasım 1983 tarihinde, sadece işsizliğin artması gerekçesiyle değil, hristiyan kültürüne sahip Almanya’ya Türklerin uyum sağlamakta zorlandıkları düşüncesiyle, geri dönenlerin ve onların çocuklarının bir daha Federal Almanya’ya dönmemeleri esasına dayanan gayri insani içeriğe sahip yeni bir Geri Dönüşü Teşvik Yasası çıkarıldı. Bu yasadan yararlanan ve büyük çoğunluğunu Türklerin oluşturduğu 250 00 kişi ülkelerine döndü. Federal Almanya’da dünyayaya gelmiş ve okula başlamış on binlerce çocuk ve genç Türkiye’deki okul sistemine ayak uyduramayarak büyük zorluklarla karşılaştılar.

YA KALANLAR?

Kalanlar, Türkiye’den evlilik yoluyla bu günkü sayılarla 1,8 milyona ulaştılar. Uyum programları çerçevesinde bir dönem Alman vatandaşlığına geçmeye özendirilenler, Ferderal Almanya Yabancılar Yasası çifte vatandaş olmaya izin vermediği için yasal olmayan bir yol tuttular ve gizlice T.C. vatandaşlığına dönüş yaptılar; ancak Federal Alman Şansölyesi, kendisini ziyarete gelen dönemin Türk başbakanından Türkiye’nin AB’ye giriş sürecinde destek vereceği vaadinin karşılığında Alman vatandaşı olan Türklerin yeniden Türkiye Cumhuriyeti vatandaşlığına alınmayacakları sözü aldı. Tarih şuuruna sahip olmayan bu başbakanımız Türkiye'ye dönerken gururla "bu iş tamam, AB'ye giriyoruz" diyecekti.

PEMBELEŞME

Böylece nerelerde geçerli olduğu halâ bilinmeyen Pembe Kart dönemi başladı; ancak Türklerin giderek artan sayılarda Alman vatandaşlığını alması ve böylece seçme ve seçilme hakkı kazanmaları ve Türkiye aleyhtarı politikalarla oy toplamayı düşünen siyasi partilere tavır koymaları, bu tür partilerin yönetimde bulundukları eyaletlerde vatandaşlığa geçiş işlemlerinin giderek zorlaştırılması olgusunu doğurdu. 12 Eylül saldırısından sonra ise Batı Dünyası, müslümanlara karşı şüpheci bir yaklaşıma yöneldi. İlkin Almanya’nın Baden-Würtemberg eyaletinde başlayan “Vicdan Testi” uygulaması, insan onuruyla bağdaşmayan sorular içerdiği halde Federal hükümet tarafından desteklendi ve diğer bazı eyaletlerin de aynı yolu seçmelerine zemin hazırladı.

Bu olay, öteden beri Türkiye’den bekledikleri sıcak yaklaşımı bir türlü bulamayan Almanya Türklerinin Alman vatandaşlığına daha fazla meyletmelerine yolaçtı.

ALT/ÜST KÜLTÜR

Günümüzde "Çok Kültürlü Toplum tezi yerine "Öncü Kültür diretmesi, Türkçe Anadil derslerinden vazgeçilmesi, okullarda ve bazı iş yerlerinde Almanca dışında bir dilin kullanılmasının yasaklanması gibi uygulamalar giderek yaygınlaşmakta; ünlü bazı politikacılar, yabancı çocukların ilkokula başlarken alınacakları dil testini başaramamaları durumunda geri yekâlı Alman çocukalarının devam ettikleri okullara gönderilmeleri yolunda görüş dahi belirtir duruma gelmiş bulunmaktadırlar. Öteden beri ırkçı Almanların saldırılarına muhatap olan Türkler, herşeye rağmen yaşadıkları Batı ülkelerinde kalma eğilimine yönelmiş bulunuyorlar. Artık Türkiye’deki mal varlıklarını elden çıkararak konut edinme dönemine girdiler. Onca dışlanma olgusuna rağmen 2. kuşak da dahil olmak üzere yaşadıkları ülkelere temelli yerleşme sürecine geçmelerinin sebepleri şöyle özetlenebilir:

HER ŞEYE RAĞMEN

-Artık yaşlanan ve daha fazla sağlık hizmetine ihtiyaç duyan kesimin alıştığı sağlık hizmetini Türkiye’de bulamaması,

-Türkiye’de dönüşlerine zemin hazılayacağını umarak katıldıkları işçi şirketleri denemesinin başarısızlıkla sonuçlanması,

-Holdinglere kaptırdıkları birikimlerinin takibinde kendilerine yardımcı olmayan Türkiye’ye duydukları hayâl kırıklığı,

-Çocuk ve torunlarından uzun süre ayrı kalmayı arzulamamaları,

-Türkiye’de terör ve sokak çetelerinden korkuları

-Kültür değişimine maruz kalışları.

 

AVRUPALILIK

2006 yılına girer girmez başta Hollanda, Almanya ve Danimarka olmak üzere yerleşik Türk nüfusunun bulunduğu ülkelerde Türkleri yeniden analiz etme dönemi başladı. Aile içi şiddet, zorla evlendirme, namus cinayetleri, paralel toplum oluşturma çabaları üzerine her gün basın-yayın organlarında haberler, yorumlar, incelemeler yayınlanıyor. Oysa Türkler, yarım yüzyıl önce aralarına karıştıkları toplumların ne tarihi ne hayat tarzları ne de dünya görüşleri hakkında bir bilgiye sahiptiler; ancak integrasyon-reintegrasyon ve asimilasyon tartışmalarının alevlendiği 2006 yılı başından beri Avrupalıların kimler olduklarını düşünmeye başladılar. Özellikle Türklerin Avrupa ya da sosyolojik anlamda Batı ile ilişkilerini bilmek, Avrupa’da yaşamaya karar ermiş bir toplumun ilk yapması gereken iş olmalıdır; onları iyi tanımak, birlikte yaşama hedefine ulaşmak için yapılması gereken çalışmalar hakkında en azından metodik ipuçları bulmalarına yardımcı olacaktır. Öncelikle şu sorulara kendi kendimize cevap vermemiz gerekmektedir:

karşılıklı

bakışmalar

 

-Batı ve Türkler arasındaki ilişkinin sosyolojik koordinatlarını nasıl anlamamız gerekmektedir? Her iki taraf toplumsal şuur altında birbirlerini nasıl görüyorlar? Bu yaklaşımlar genel ve bireysel düzeyde ilişkilere nasıl yansıyor?

Zaman zaman kendimizi batılılara hoş gösterme çabası içine girdiğimizi inkâr edemeyiz. Bu yanımızın artık onlar da farkına vardılar; Türkiye ya da Türkler hakkında ne zaman olumlu bir şey söylesek, sözlerimizdeki „verschönern/güzelleştirme“ oranını keşfetmeye girişiyorlar. Türkiye ve Almanya’daki Türkler hakkında araştırmalar yapmak amacıyla kurulmuş bir enstitü, Almanya Türklerinin kültürel yapısını belirlemek için yaptığı anketi Türkiye Kültür Bakanlığı’nın finasmanıyla kitap haline getirmiş.

HARMAN OLA

Araştırmacıların vardıkları sonuç şöyle: „Görüldüğü gibi Avrupa´da yaşayan Türklerin son 2 yılda % 65´i ayda en az 5 defa sinemaya, % 60´ı ayda en az 2 defa tiyatroya, % 45´i ayda en az 1 defa operaya, %30´u ayda en az 1 defa baleye gitmiş bulunmaktadır.“ Bununla şunu ifade etmeye çalışıyorlar ama açıkca söyleyemiyorlar: „Türk ulusunun batılılaşma yolunda aldığı mesafe budur. Artık orada yaşayan 3 milyon insanımızı gerçek Avrupalılar olarak selamlayabiliriz.“

GERÇEK

Oysa gerçek bambaşka…

Avrupa’daki Türkler, aynen en büyük köyümüz İstanbul’da olduğu gibi iki ayrı yönde ilerliyorlar: Modernizm ve Muhafazakârlık… Modernistler hakkında fazla bir şey söylemeye gerek yok; zira bunlar, gemileri yakmış, Anavatan kavramını defterlerinden silmiş, artık domuz etinde trişin maddesinin olmadığını keşfetmiş, kendilerini Batılı sanan ama Batılılıkları üzerlerinden emanet elbise gibi dökülen takımımızdır.

Muhafazakâr kesim, geçen yüzyılın ortalarında köylerinden nasıl çıkıp gelmişse, öylece kalmış; hatta Türkiye'deki aynı sosyal tabakaların gösterdiği şehirleşme sürecini dahi "yabancılaşma" kaygısıyla yaşamamış, aslında muhafazakâr değil de "sosyal donma"  kavramıyla tanımlanabilecek bir yapı oluşturmuş bulunmaktadırlar.

İÇ-GETTO'LAR

Yerli toplumların giderek güçlenen dışlama girişimlerini biraz da memnuniyetle karşılayan gruplar, bu kesimdekileri etkileyerek sosyal donmanın ardından kendi kökleriyle de benzeşmeyen farklı bir gelenek oluşturmaya yönelttiler. Artık babalarının yaşayış biçiminin dahi islâmî olmadığını iddia etmeğe, anavatanlarını bile "beyt-ül harb" olarak nitelemeğe başladılar; sonunda Suidi Arabistan ve Libya kaynaklı "tebliğ" ve "irşad" gruplarına yaklaştılar. DİTİB oluşumu ana bünyeden kaymaları kısmen önleyince, ayakta kalabilmeyi diğerlerinden farklı olmak çizgisinde arayan bu gruplar, giderek iç-getolar oluşturdular; kendi mescidleri etrafında kümelenerek ana bünyeden bütünüyle koparak ayrı imsakiyeler yapma, ayrı hac kervanları düzenleme yolunu tuttular.

YEŞİL / ya da Yeşil Görünen / İSTİSMAR

Böylesine yoğun biçimde içe kapanma sosyal ve ekonomik alanda kontrol dışı yeni getto-pazar yapısını türetti. Beklendiği gibi her iki alanda "kimlik" koruma kaygıları güçlendi ve dış dünyaya "islâmî-islâm dışı" çerçevesinden bakmak bir hayat tarzı olarak yaygınlaştı. Gettolarda "helâl et kesimi" grupçuklarının yerini bu işi mezbaha düzeyinde yapan, her türlü konserve gıda maddesinde "helâl" damgasını reklâmlarının ana ögesi haline getiren çok ortaklı "kâr ortaklığı şirketleri" türedi. Zamanla bu şirketler inşaattan her türlü mal üreten fabrikalar silsilesi görünümüne büründüler ve artık kendilerini İslâmî holdingler olarak tanıtmaya başladılar. Önceleri İslâm'ı düzgün yaşayabilme konusunda daha hassas davranan insanlarımıza yaklaşan ve "kâr ortakları" sayısını artıran bu kuruluşlar giderek daha profesyonel hale geldiler ve Türk toplumunun tamamına uzandılar. İslâmla alâkası bile olmayan şirket kurucuları, İslâmî ekonomi vaadleriyle inançlı insanların bütün maddî birikimlerini topladılar; sonunda zarar beyan ederek onların yoksullaşmalarına sebep oldular. (Aslında bu insanlarımızın çoğu, faizsiz / helâl kazanç düşüncesinden ziyade bankaların verdiği faizden daha yüksek kâr payı alacakları düşüncesiyle paralarını oralara yatırmadıklarını söyleyemezler.)

TAKIYYE

Bu kesimdeki istisnasız bütün grupların en belirgin özellikleri, kendi içlerine kapalı yaşamalarıdır. Özellikle kendileri dışındaki diğer Türk gruplarından kaynaklanan ve yerli kesimlerden destek bulan suçlamalar karşısında kendilerini ggerek dil gerekse örgütlü davranış yetersizliği yüzünden savunamaz duruma düşmekte, daha çok ciddiye aldıkları yerli toplum karşısında açıklıkla kendilerini ortaya koyamamaktadırlar; kendi içlerinde başka, yerli yönetimlere başka mesajlar vermeye çalışmak suretiyle kendi dünyalarında tepki görmeden yaşayabileceklerini düşünmektedirler. Öyleki dış dünyaya hemen hemen tek açılma noktası olan (Almanya'da) İntegrasyonrat'lardaki (eski adıyla Yabancılar Meclisi) sayısal çoğunluklarına rağmen gönderdikleri üyelerinin dil ve bilgi yetersizliği yüzünden bu kısırdöngüyü de kıramamaktadırlar. Hoş, "artık kendilerini Türk gibi görmemek" iddiasıyla yerli toplumlara yaklaşan kesimler için de durum pek farklı değildir. Bunun en açık örneğini, Alman Yayıncılar Birliği tarafından ödülendirilen Orhan Pamuk'un ödül törenindeki konuşmasında Türkiye'yi karalarken alkışlayan Alman basın-yayın organlarının, AB perspektifinde dışlama yanlısı teşebbüsleri tenkit edince birdenbire bu şahsı gündemden düşürüvermelerinde görürüz.

TÜRK KLİŞESİ

Mehmet ve Mehmet!

Zira Avrupalıların kafasında, modernistleri de dahil olmak üzere yüzyılların oluşturduğu betonlaşmış bir Türk klklişesi bulunmaktadır.

Öyle ki, siyasi tarihimizde Batılılaşma yolunda en cesaretli adım olarak geçen Tanzimat Fermanı bile Batılıların gözünde Biz’i „biz“ olarak görmelerinden kurtaramamıştır; 1839’da Gülhane’den yükselen sese, 856’da eklediğimiz Reform ve Hoşgörü serisine rağmen, Kardinal Neumann 1854’de şöyle söylüyordu: "Vizigotlardan Sarazinlere kadar Hristiyanlarla şu ya da bu şekilde temasa geçen bütün ırk ve soylar Hristiyanlığı benimsediler; bunun tek istisnası, Türklerdir.“

 

BİZ DE SİZİ İYİ TANIRIZ

Hadi o fanatik bir Hristiyan’dı diyelim ve II. Sylvester’in Türklere karşı kurdurduğu Hristiyan Birliği’ni, V. Gregor’un Haçlı seferlerini başlatan Papa II. Urban’dan önce 50 000 asker toplayarak Türklere saldırışını da görmezlikten gelelim, hatta Katolik dünyasının baş düşman olarak gördüğü Protestanlığın kurucusu Martin Luther’in „Türklere karşı savaş“ konulu vaazlarını, Türklere karşı dua ayinlerini bir yana bıraksak bile, şu bizim de bayıldığımız büyük şâir Şekspir’e (Shakespear) ne demeli?.. Adam, Othello’da İspanyol donanmasının Türklere karşı kazandığı Lepanto Deniz Savaşını işlerken Desdemona’nın öldürülüş sahnesinde Türk düşmanlığı yapmaktan geri kalmaz. IV. Henry’de Osmanlı Sarayını yerin dibine batırırken, III. Richard’da Türkleri „kara vicdanlılar, vahşiler, aptal ve cahiller“ kelimeleriyle tanımlar. Bugün İngiltere’den İtalya’ya kadar olumsuzluk belirten bir deyim olarak hâlâ „ Küçük Türk, On paralık Türk“ (The Turk of tenpence / Der Zehnpfennigtürke) tabirleri kullanılmakta, hatta Almanlar, bakımsızlık ya da düzensizliği, „türkleştirmek“ (türkisieren) fiili ile anlatmaya devam etmektedirler.

KÖPRÜ GEÇİLİNCE

Türklere karşı yüzyıllar içinde oluşmuş bu önyargılar, Avrupa toplumlarının Atatürk’e duydukları şahsi hayranlık ve Türkiye’nin soğuk savaş yıllarında NATO üyeliği gibi sebeplerle bazı kesimlerinde eski sertliğini kaybetmeye yüz tutmuşsa da, soğuk savaşın ortadan kalkmasıyla Türkiye’nin stratejik önemini kısmen kaybetmesi, ardından ayrılıkçı Kürtlerin kitleler halinde Avrupa’ya yönlendirilmeleri ve sığınma başvurularının şartsız kabul edilmesi için organize biçimde düzmece katliamlardan söz etmeleri ve bunların Batı medyasında geniş biçimde işlenmesi, hele Avrupa Birliği’ne her neye mal olursa olsun girme mantığının getirdiği teslimiyetçi noktadan mümkün olduğunca çok pay alabilme düşüncesindeki Ermeni diasporasının çalışmalarından Türkiye’nin AB üyeliğine karşı çıkanların yararlanma düşünceleri, genel İslam ve Terör zeminine de oturtularak yeni bir Antitürk akımının doğmasına yolaçmış bulunmaktadır.

"KARŞIDAKİLER"

Tarih boyunca „karşıdakiler“ imgelemesini kullana gelen siyasi rantçılar, Soğuk Savaş dönemi sona erince aradıkları „abalıyı“ İslâm dini mensuplarında, iç politikada ise en kalabalık yabancı kitlesini oluşturan Türklerde buldular. Mevcut Türk hükümetinin vatandaşlarına karşı yapılan bütün haksızlıklara ses çıkarmamayı yeğleyen bir politika izlemesinde cesaret alan bu güçler, artık hayat pahalılığının faturasını bile yıllardır ülkelerinin kalkınması için emek sarfeden Türk işçilerine yükler oldular. PISA araştırmasında eğitim düzeyi geri sıralarda kalan Almanya bu duruma sebep olarak Türk çocuklarını işaret ediyor; süt ve süt ürünleri ihracatı azalan Hollanda, Türkiye’den getirtilen Türk tarzı beyaz peynir tüketmeyi yeğleyen Avrupa Türlerine bakıyor; Ardahan’ın bilmem ne köyünde kuş gribi ortaya çıkar çıkmaz Avrupa’nın bütün havaalanlarında Türkiye’den dönenlerin bavulları didik didik edilerek tavuk eti aranıyor. Elbette bütün bu uygulamalar karşısında şaşkına dönen Türkler, kendilerine „acaba benim yerli komşumdan farkım ne?“ sorusunu sormak zorunda kalıyorlar.

VİCDAN MI?

Aslında 2006’nın ilk günlerinden itibaren bu soruyu sormalarına da gerek kalmadı; zira Alman memurları, Türkleri bir kenara çekip önlerine „bir kâğıt bir kalem“ koyarak sorgu sınavlarına almaya başladılar bile. Öyle ki artık yetişkin Türkler bir yana Türk çocukları bile bu dışlama ve ayrımcılık akımından nasiplerini almaya başladılar; Hessen seçimleri yaklaşırken Münih tren istasyonunda yaşlı bir Alman'ın çoğunluğu yabancı gençlerden oluşan bir grup tarafından dövülmesi olayı, grupta iki de Türk gencinin bulunması nedeniyle tamamen Türk aleyhtarı bir havaya büründürülerek, bütün Türk gençleri potansiyel kriminel yapı olarak takdim edilip suç işleme eğiliminde olanların derhal sınır dışı edilmesi, eğitim kamplarına alınması, 12 yaşından küçük bile olsalar hapis cezası verilebilmesi için yasal değişiklere gidilmesi bizzat iktidar partisi başbakan adyı tarafından talep edildi. Hollanda Hükümetinin, Hollanda’ya gelin ya da damat gideceklerin önce Türkiye’deki konsolosluklarında yapacağı dil testini kazanmaları şartıyla Hollanda’ya giriş vizesi vereceğini duyurmasının hemen ardından, Alman İçişleri Bakanı Wolfgang Schäuble, ülkesinden evleneceklere, eşlerini ancak 21 yaşını doldurdukları zaman Almanya’ya getirebileceklerini buyururken; Baden-Würtemberg Eyalet Hükümeti, Türkler için 1 ocak 2006’dan itibaren geçerli olmak üzere bir „Müslümanlar için Almanya Testi“ ya da basının değerlendirdiği şekilde bir „Vicdan Testi“ geliştirdi ki, testteki sorulara beklenen cevapları veremeyenler Alman vatandaşlığına geçmeyi de unutacaklar, yerleşimi de.

NEREDE DOĞDUN? PEKİ AMA "NEDEN" DOĞDUN?

Bu testten bazı soruları okuyunca, Sevgili Batı’nın içine düştüğü çıkmazın sadece sosyolojik değil, psikolojik boyutu da anlaşılacaktır:

-Kadının erkeğe itaat etmesi gerektiğine ve aksi takdirde erkeği tarafından dövelebileceğine inanıyor musunuz?

-Gazetelerde karısını ya da kızını ‘istenmediği yaşam tarzına uyduğu’ yüzünden öldüren erkeklerle ilgili haberlere rastlıyorsunuz. Böyle bir eylemle ilgili düşünceleriniz neler?

 -Almanya’da bir erkeğin iki kadınla evlenebilmesi için ne düşünüyorsunuz?

-Sizce bir kadın hangi meslekleri kesinlikle yapmamalıdır?

-Özellikle bazı mesleklerde kadının otoritesini kabul etmekte zorluk yaşar mıydınız?

-Almanya’da spor ve yüzme dersleri normal müfredat arasında. Kızınızın bu derslere girmesini ister miydiniz?

-New York’ta ve Madrid’de yaşanan terör saldırılarını duydunuz. Sizin gözünüzde bu eylemleri yapanlar terörist mi yoksa özgürlük savaşçıları mı?

-Reşit olan oğlunuz size gelse ve eşcinsel olduğunu söyleyip, başka bir erkekle birlikte yaşamayı planladığını söylese tepkiniz ne olurdu?

-Bazı insanlar Yahudiler'i dünyadaki tüm kötülüklerden sorumlu tutuyorlar ve hatta 11 Eylül’deki saldırılarndan da onları sorumlu tutuyorlar. Bu tür iddialar karşısında ne düşünüyorsunuz?

İKİNCİ TÜRK ÇANLARI

Batı medyasında Türkiye’nin en geri kalmış bölgelerinden görüntü ve resimler, Hürriyet Gazetesi’nin 2. sayfasında g kapkaççı haberleri, aile şerefi cinayetleri, zorla evlendirmeler, aşağılayıcı Türk fıkraları, karikatürleri eksik olmamakta, kuş gribi bile bir Türk salgını gibi sunulmaya çalışılmaktadır. Sadece Almanca olarak hazırlanmış ve Türkler üzerine en iğrenç sözümona fıkraları yayınlayan internet site sayısı 2007 yılı sonu itibariyle 10 bin civarındadır. Passau Üniversitesi'nin 1954 yılında kabul ettiği ve resmi evraklarda kullandığı (elindeki mızrağı yere yıkıp ayaklarının altına aldığı bir Türk'e saplayan) "Türklere karşı savaşan Hz. Meryem" amblemi işin ulaştığı boyutu gözler önüne sermektedir.

Thomas Seibert gibi İstanbul’da yaşayan gazeteciler, ülkelerindeki haber ajanslarına günlük haber geçişlerinde Türkiye ve Türkler hakkında olumlu bir izlenim yaratabilecek bir tek cümle sarfetmekten adeta korkmakta, olumsuzluğun çıtasını giderek daha da yükseltmektedirler. Elbette Türkiye’den aktarılan bu tür haberlere Avrupa’da yaşayan Türklerin nizam intizam tanımaz Anadolulu tarafı, nezaketi erkeklikten taviz sayan maço yanı, „gâvura karşı her sey caiz“ tavrı da eklenince Avrupalının tarihî mirasında mevcut olan Türk imajı daha da ürkütücü bir durum kazanmaktadır.

SEVİLMEYENLER

Bunun en çarpıcı örneğini Almanya'da Türk evlerini kundaklama olayları devam edip dururken 7. sınıflar için hazırlanan bir ders kitabında 29 Mayıs 1993'te Solingen'de
Türklerin oturduğu bir binanın aşırı sağcı Almanlar tarafından yakılması sonucu aynı aileden Hülya Genç (9), Gülistan Öztürk (12) ve Hatice Genç (18), Gürsün İnce (27) ile Saime Genç (4) isimli soydaşlarımızın hayatını kaybettiği olayla ilgili cümlelerde görmekteyiz. Facianın faillerinden Marco'nun (Markus Gartman) "aslında suçsuz olduğunu" iddia eden kitabın ilgili bölümünde Almanya'daki Türkler hakkında da ırkçılığı körükleyen görüşler dile getiriliyor. Bu cümlelerden cümlelerden bazıları şöyle:
"Marco, onlara ders vermek istemişti. Onlar, burada görülmek istenmediklerini nihayet anlamalıydılar. O sadece biraz korku salmak istemişti ki, onlar Anadolu'larına gitsinler. Merdivenlerin ahşaptan olması, o gün çocukların üst katlarda yalnız bulunmaları tatsız bir tesadüftü. Bu Türkler belki de daha evcil olmalıydılar. Her halükârda ebeveynleri suçlu. Anadolu'da kalsalardı yangında ölen iki çocuğa hiçbir şey olmazdı. Şimdi herkesin Türkleri severmiş gibi yapmasını Marco anlamıyor. Bu yalakalıkları duyunca midesi bulanıyor."

Marco bizi sevmiyor, bunlar bizi sevmiyorlar; bunlar dediğim, Avrupalılar...

Hoş, kendimizi sevdirecek bir şeyler yapmaya elbette mecbur değiliz, biz neysek oyuz, diyebiliriz, zaten derneklerimizde söylediğimiz de bu; hem kötü insanlar değiliz, onların da gözü kör değil ki, görüyorlar işte; görüyorlar da, bizi bunların "yanlışlıkla sevmeye" başlamalarını engellemek için özel bir gayret sarfeden bizimkiler ne olacak?

Onlar her zamanki gibi olmaya ve kullanılmaya devam edilecekler. Avrupalıların geleneğinde var olan sponsorluk müessesesi, Asya içlerinde "Avrupalı" ses aramaya devam edecek, yoksa da akçalı yöntemlerle var etmenin yollarını arayacaktır. Elbette aydınlanma sürecine aşılanmış batılı bir insan, uzaklardaki bu "Avrupalı" sese hiç düşünmeden gönlünü açıverecektir; hem de sevgiyle..

İçimizdeki o "kendilerinden bizimkiler" sayesindedir ki sokaktaki Alman’a sorduğumuzda bize 2 Türk şâirinin, 2 Türk müzisyeninin, 2 Türk ressamının, 2 Türk romancısının adını sayamaz. Eskisen şâir olarak Nazım’ı bilirlerdi, Sovyetler dağılıp Doğu Almanya Batı'ya ilhak edincence unuttular; Tarkan’ın şıkıdımlarını, Orhan Pamuk’un 1,5 milyon Ermeni kestiğimiz çetelesini sanatkârlık saymalarına aldanmamak gerekir, zira üç gün sonra isimlerini bile hatırlamayacaklar.

NEDEN SEVSINLER?

"Neden sevsinler," sorusunu "nasıl sevsinler,” şeklinde alırsak, belki dönüp onların gözüyle kendimize bakma ihtiyacı duyabiliriz.

Nasıl sevsinler?

Shakesper, birçok eserinde bizi öyle karalar, öylesine yerin dibine batırır ki, onun oyunlarını seyredenlerin Türklerden nefret etmemesi imkânsızdır. Shakespeare’in eserleri 1600’lerden beri dünyanın dört bir tarafında halâ yayınlanmakta, oynanmaktadır. Onun eserlerinde biz Türkler için kullandığı sıfatları Türk düşmanı olarak tanınan Puşkin'de bile göremeyiz. Hele o Lord Byron denen şâir! Konuları bugün hakkımzda söylenenlerin hemen hemen aynısıdır; kadınları ezmek, aile şerefi adına kızlarını öldürmek, zavallı Yunancıkları kesmek... O ki: „Leila! each thought was only thine! / My good, my guilt, my weal, my woe, / My hope on high -my all below. / Eart holds no other like to thee, / Or, if it doth, in vain for me: / For worlds i dare not view the dame / Resembling thee, yet nothte same./ The very crimes that mar my youth, / This bad of death -attest my truth! / `Tis all too late -thou wert, thou art / The cherish'd madness of my heart!“ haykırışı ders kitaplarında bile yer alır, bunu okuyan çocukların kafasında oluşan Türk klişesini nasıl kazıyabiliriz?

The Bride of Abidos isimli şiir kitabında yer alan iddialar bugün aşağı yukarı aynı biçimde, üstelik Türk adı taşıyan içimizdekiler tarafından aynen tekrarlanmaktadır.

Franz Werfel, "Musa Dağında 40 Gün” isimli romanındaErmenileri “nasıl yok ettiğimizi (!)” ballandıra ballandıra öyle bir anlatmış ki, her okuyan bize karşı potansiyel bir nefretçi olmuş...

Le Monde gazetesinde o malûm "Geceyarısı Ekspresi” filmini değerlendiren bir yazı şu cümlelerle sona eriyordu: “Film, seyredenlerde öylesine derin bir düşmanlık duygusu meydana getiriyor ki, sinemadan çıkan her insan, böyle bir millet yeryüzünden kalkmalı, onların yaşamaya hakkı yok, diye düşünüyor.”

Bu yetmezmiş gibi devletimizin daha bir yıl önce "Baba ve Piç" yazarını devlet kültür temsilcisi olarak onurlandırmasını nasıl açıklayacağız? Herşeyden önce bunu yurt dışında doğup büyüyen kendi çocuklarımıza nasıl açıklayacağız?

Durum bu!

 

Durum bu; ancak ümitsizliğe kapılmaya da gerek yok… Başkalarının yüzyıllardır sürdürdükleri ve oluşturdukları Türk ve Türkiye imajını kısa süre içinde değiştirmemizin mümkün olmadığını bilerek, doğru tesbitler yapmak ve iyi bir planlamayla işe başlamak zorundayız.

Özellikle Ermeni diasporasının öteden beri Amerika Birleşik Devletleri'nde yürüttüğü Türkiye aleyhtarı çalışmalarını Avrupa ülkelerinde de yaygınlaştırması, soykırım iddialarını parlamentolardan geçirtmesi ve pek çok şehirde soykırım anıtları açtırması, Türk tezlerinin sadece devletlerin Türkiye ile bağıntılı askerî ve ticarî çıkarlarını koz olarak kullanmakla önlenemeyeceği gerçeği farkedilmiş, yurt dışındaki Türk varlığını harekete geçirme ihtiyacı hissedilmiştir. Azerbaycan'ın maddî desteği ile "Türk Diasporası" girişimleri başlatılmış, ancak bu girişim kültür taşeronluğuna heveslenen kişilere emanet edildiği için Avrupa'daki Türk gücünün etkin çevrelere yaklaşması bir yana, özellikle Azerbaycan yurttaşlarının toplandıkları derneklerin çıkar paylaşımı kavgalarına yolaçmış bulunmaktadır.

Türkiye asıllı soydaşlarımızın kurdukları dernekler ise daha çok Türkiye'deki dinî görüş ve siyasî partilere, hemşehrilik anlayışlarına göre biçimlendiği ve klâsik mescid ya da lokal anlayışıyla yönetildikleri için bu mantığa sahip oldukları sürece onlardan bu alanda herhangi bir yarar beklemek yersiz bir davranış olur.

 

bir yerlerden başlamak

İLK YAPMAMIZ GEREKEN ŞEY:

YENİDEN YAPILANMA

Elbette uzun vadeli bir devlet Dış Kültür Planı yapmak ve ısrarla uygulamak asıl hedef olmakla beraber ( bak. Almanya Örneğinde Dış Kültür Politikamız) vakit kaybetmemek için birlikte çalışmaya hazır derneklerimizin yeniden yapılanmalarına organizasyon ve metod desteği vermemiz gerekmektedir. Hemen her şehirde mevcut olan çok sayıdaki derneğiimiz ne yazık ki bugünkü biçimleriyle ya vergi muafiyetinden yararlanmak için "Kültür Derneğié adını almakta ya da belli siyasî veya dinsel meşrep amaçlı kişilerin toplandığı ve içinde okey oynanmayan , alkollü içecek satılmayan kıraathane mantığına sahip olup ana işlevleri vakit namazlarının kılınabildiği ibadet mekânı niteliği dışında herhangi bir fonksiyona haiz değillerdir. Bu işlevsizlik başlıca üç ana sebebe dayanmaktadır:

1. Dernek yöneticilerimizin belirli bir eğitime sahip olmayan kişilerden oluşması ve istisnasız her birinde yönetim-yönetim karşıtı iki grubun çekişmekte olması,

2. Her biri genellikle Cuma cemaatinden toplanan (yarı zorakî) bağışlar ve sınırlı sayıdaki üye aidatlarıyla ayakta durmaya çalışmakta, sosyal ve kültürel çalışmalara uygun mekânları kiralayabilme gücünden yoksun bulunmaları.

3. Yönetimde bulunan kişilerin siyasi görüş, tarikat ya da meşrep katılığına sahip olmaları ve dışa kapalılığı bir savunma mekânızması olarak tercih etmeleri.

Bu yapılarıyla gerek Avrupa'da yaşayan Türk toplumunun gerekse ülkemizin çıkarları doğrultusunda kamuoyu oluşturabilme etkinliğinde bulunabilmeleri mümkün değildir. Batı Avrupa'da bulunan insanımız yerli toplumlarda sosyal amaçlı oluşumların pekçok örneğini görmesine rağmen kendiliğinden teşebbüste bulunamadığı, öngörülür bir zaman içinde de bu niteliğe ulaşamayacakları bir gerçektir.

Derneklerimizin etkin bir sivil toplum kuruluşu haline gelebilmeleri için düşünülebilecek çözüm yolları:

1. Benzer amaçlara sahip derneklerin her şehirde örgütlenmek yerine aralarında 40 - 50 km.'lik mesafe bulunanların arasından bir üniversite ya da yüksek okul kentinde bulunanı çekim merkezi oluşturabileceği bir fizikî yapıya (yaşlılara ve gençlere hitap edebilecek en azından iki ayrı uygun toplanma yeri, spor, gösteri ve sergi salonu) kavuşturmak,

2. Türkiye ve diğer ülkelerden Türk kültürünü tanıtma niteliğine sahip seçkin sanat gruplarının yıllık bir program çerçevesinde bu merkezlere gelişini desteklemek,

3. Her merkezî dernek bölgesinden yönetici olabilme niteliğine sahip genç insanların belirlenerek:

a) Sosyal ilşkiler,

b) Organizasyon ve metod,

c) Siyasal bilinçlenme alanlarında yaz tatilleri ya da diğer uygun zamanlarda bulundukları ülkeleri iyi tanıyan, yöneticilik tecrübesi bulunan uzmanlarca özel seminerlerle yetiştirilmeleri gerekmektedir.

Ne yazık ki bazı iyi niyetli çabalarla gerçekleştirilen bir takım etkinlikler toplumumuz tarafından bu işi organize eden kişilerin geçmişteki sosyo-siyasal konumlarına göre isimlendirilmekte ve ana bünyemizce izole olmasına yol açmaktadır; oysa dar kimliğimizi ön plana çıkarmadan Türk toplumunun tamamına seslenecek biçimde gerçekleştireceğimiz çalışmalar, özellikle genç insanları doğal biçimde toplumumuz yararına çalışmağa heveslendirecek, ilişkide oldukları diğer halklardan insanları da bizlerle birlikte faaliyet göstermeğe sevkedecektir. Balkan ülkelerinden Batı Avrupa'da bulunan insanları kazanmak, zihinlerindeki sisli tarihtsel birliktelik anılarının bu yolla tazelenmesiyle pekâlâ mümkündür.

 

meselâ

Birbirimize bakarak "bizim de bir derneğimiz olsun," demişiz, olmuş... Gene birbirimize bakarak "onlar ne yapıyorsa biz de yapsak," diyoruz. Onların birşey yaptığı yok ki! Ötden beri değişen pek bir şey yok dernekleşmelerimizde; sadece son yıllarda Diyanet camiileri Kutlu Doğum Haftası'nı, Karadenizli hemşehrilerimiz Kolbastı'yı, İçanadoludan gelenlerimizin kurduğu dernekler Gözleme şölenlerini keşfettiler. Peki sonra? Yakındığım öeşitli dernek yöneticileri ne yapabiliriz ki diyorlar ellerini açıp... Neden bizim Düşünce Geliştirme Derneklerimiz yok peki? Meselâ hemen bugünden düşünmeğe başlayabileceğimiz bir iki çalışma alanı...

 

 

Hapishanelerdeki Türk Gençlerine
Etik Eğitim Projesi

 

TESBİT:
Çeşitli suçlardan ötürü hapishanelerde bulunan gençlerimizin: -dirençleri düşmekte,
-yaşama arzuları körelmekte,
-dış dünya ile bağları kopmakta,
-kendi değerlerinden uzaklaşmaktadırlar.

AMAÇ:
Hapishanelerdeki gençlerimizin;
-direnme güçlerini artırmak,
-aile bağlarının kurulması ya da güçlendirilmesine katkı sağlamak,
-ceza sonrası hayata hazırlanmalarına katkıda bulunmak .

YÜRÜTME BİÇİMİ:
Aynı amaçlar için faaliyet gösteren “Seelsorge /Ruhsal Destek” dernekleriyle ilişki kurarak aranan niteliklere sahip gönüllü Türk eğitimciler, din adamları ve ihtiyaç duyulan uzmanların kural ve çalışma tarzları hakkında bilgi edinmelerini sağlayıcı seminer, gerekirse kurs düzenlemelerini sağlamak.

KAYNAK:
Özellikle Kızılhaç ve Johanniter gibi sivil toplum kuruluşları bu konuda Türk muhataplar bulmakta zorluk çekmektedirler. Uygun insan kaynağı belirlenmesi durumunda bu kuruluşlardan gerek finanzman gerekse yasal prosedür ve yapılacak çalışmaların organizasyonu konusunda destek alınması mümkündür.
 

Genç Yuva

TESBİT:
Evlilik yoluyla Avrupa’ya gelen gençlerimiz kendilerini ilkin eşlerinin farklı yetişme ortamlarından kaynaklanan kültür farklılığı içinde bulmakta ve kültür şoku yaşamaktadırlar. Bu şoku atlatamamaları durumunda bunalıma düşmekte ve evlilikleri sona ermektedir. Alman Yabancılar Yasası, 4 yıl birlikte yaşamayan bu tür evli çiftlerden Türkiye'den gelenini boşanmamış olsalar bile diğerinin birlikte yaşamadıkları beyanını yeterli görerek derhal sınır dışı etmektedir. Hamile kalan hatta çocuk sahibi olan hanımlar için bile geçerli olan bu işlem, ne yazık ki oldukça sık tekrarlanmaktadır. Her 5 Alman çiftinden birinin boşandığı günümüzde, buradaki Türkler arasındaki boşanma oranı henüz o kadar tehlikeli boyutta değilse bile giderek artan bir trent gözlemlenmektedir.
Alman yasa koyucular, basın-yayın organlarında son dönemde ısrarla işlenen “Türklerde zoraki evlilik” konusunu ellerinde sağlam kanıtlar bulunmasa bile gerçek varsaymakta ve bunu önleyici yasalar çıkarmaktadırlar. Yasa taslaklarından biri, eşlerden birinin ailesi tarafından zorla evlendirildiğini beyan etmesi durumunda tanık aranmaksızın derhal boşanmasına karar verilmesi yönündedir. Bu durum toplumumuz sahip olduğu en güçlü değer olan Türk aile yapısının bozulmasına yol açmakta, Türk toplumunu da “mutsuz ve kimliksiz çocuklar toplumu” haline dönüştürmektedir.

AMAÇ:
İleri yaşlarda genellikle evlilik yoluyla Avrupa’ya gelen gençlerimize;
-Avrupadaki toplumsal yaşam biçimini,
-Türk gelenek ve göreneklerinden farklı toplumsal davranış normlarını,
-bulundukları eyaletin (ülkenin) yönetim biçimini aktararak uyum sağlamalarını kolaylaştırmak,
-yasal hak ve sorumluluklarını,
-Aile kurumunun “gölgeli ve güneşli” yanlarını konu edinerek, bazı olası meselelerin çözüm yollarını ele alarak daha dayanıklı bir aile yapısı oluşturmalarına katkıda bulunmak .


YÜRÜTME BİÇİMİ:
-Türk kurum ve kuruluşlarıyla işbirliğine giderek özellikle Volkshochschule, Caritas, Arbeiterwohlfahrt gibi halk eğitimi veren Alman kuruluşlarının bünyesinde seminerler ya da farklı konu başlıklarına dayalı süreli dersler vermek,
-Genç çiftleri sosyal yapılarına uygun emekli Türk aileleriyle irtibatlandırarak “Gönüllü Anneanne-Büyükbaba” alâkası kurmalarına organizatör olarak katkıda bulunmak.

PROJELENDİRME::
İntegrasyon Bakanlığı ile işbirliği içinde Aile ve Adalet Bakanlıkları ve AB Leonardo Programının katkılarını kapsayacak bir proje teklifi hazırlamak mümkündür.
 

"LOKMAN HEKİMLER"
Danışma Hattı Projesi

TESBİT:
Türk ailelerinin en büyük sıkıntılarından biri aile içi meselelerini dışarıya açmama kaygısıyla saklı tutmalarıdır. Bu ise kendi bilgi birikimleriyle çözmeleri mümkün olmayan problemlerin giderek kronikleşmesine ve artık içinden çıkılmaz bir durum almasına yol açmaktadır. Bu problemlerin başlıcları şunlardır:
-Ruh sağlığı bozuklukları,
-Alkol ve özellikle uyuşturucu bağımlığı,
-Kumar ya da ozun makinalarına bağımlılık,
-Cinsel uyumsuzluk ya da bozukluklar.

AMAÇ:
Bu tür sorunların gizlenmesinin doğru olmadığını bilmekle beraber geleneksel düşünce biçimine sahip olan Türk insanının bu tür gizleme alışkanlığını ortadan kaldırmanın uzun bir yol olduğunu göz önünde bulundurarak onlara anonim kalacakları güvencesini vererek telefonla yardımcı olmaya çalışmak.

İŞLEYİŞ:
“ALO LOKMAN HEKİM” adı altında 0180’li ücretsiz arama hattı sağlanarak haftanın belirli günlerinde gönüllü uzman eğitici, psikolog, psikiyatrist ve pedagoglardan oluşacak bir ekip kurularak insanlarımız anadilleriyle bilgilendirilir ve ikna edilerek sorunlarını hekime taşımaları sağlanır.

Danışma gün ve konuları bir hafta süreyle günlük gazete ve televizyonlardan duyurulmaya çalışılır. Küçük el ilanları ve çıkartmalar hazırlanarak Türk insanının ulaşabileceği yerlerde dağıtılır.